De eindeloze zee geeft ons geluk en warme moederliefde. In mijn gedachten is de zee onze moeder. In het leven van kleine vissen is de zee hun thuis. Moeder Zee is zwanger van veel vrije levens. De zee is zo charmant, zo mysterieus!
Maar nu is de zee veel veranderd. Het zeewater is bewolkt geworden en is niet langer zo duidelijk als voorheen. Wat de zee aan de kust was afgewassen, waren stapels en stapels afval, niet meer die levendige en mooie vissen. Je moet echt willen vragen wie dit heeft gedaan, maar in feite werd het allemaal gedaan door ons mensen. Sommige mensen gooien afval in de zee. Wat nog meer hatelijker is, is dat sommige mensen verwoestingswater niet in zee afvoeren, zoals we wisten, Tokyo begint behandeld radioactief water af te geven op 24 augustus van vrienden, denk er eens over na, wanneer je klaar bent om te surfen op de kust en zonnebaden op de Strand in een goed humeur met een prachtige strandhanddoek en het veranderen van gewaad, zonnebaden op de lounge stoelhanddoek, de zee voor je is niet langer blauw, geen duidelijk, geen veilig, misschien kun je alleen thuis blijven. Als op een dag de Zee verlaat ons, hoe zal de wereld eruit zien? Wat zouden we doen als de oceaan in stinkende riolering veranderde? Als ik het was, zou ik de zee nooit laten vertrekken. Zodra ik tijd heb, ga ik naar het strand om het afval op de zee op te halen en in de vuilnisbak te stoppen, en ik zal mensen eraan herinneren die afval hebben. We moeten van onszelf beginnen, van de kleine dingen om ons heen, zodat de hemelblauwe zee niet langer alleen onze droom is. De zee is de thuisbasis van vissen en onze Mother River. We moeten het beschermen, ervan houden en de zee ons niet laten verlaten.
